bankiers nog steeds belachelijke bonussen eisen. Daarnaast zijn stabiele investeerders niet geïnteresseerd in kleinere fondsen. Pensioenfondsen willen overstappen naar illiquide beleggingen zoals private equity.
Dat maakt dat de kapitaalsfinanciering van (jonge) innovatieve ondernemingen het exclusieve domein is van private-equityfirma’s of, in goed Nederlands, participatiemaatschappijen. Dat lijkt oké, maar is het niet. Zeker niet vanuit het Nederlandse perspectief van de zo noodzakelijke krachtige kenniseconomie.
Eigen gewin
Met een participatiemaatschappij haal je een aanwezige mede-eigenaar in huis die maar één doel voor ogen heeft: eigen gewin. Nog los van wat dit voor de ondernemer zelf betekent, heeft dit impact op de wijze waarop de participatiemaatschappij denkt maximaal rendement te kunnen maken. Aangezien de weg van de beursgang onbegaanbaar is, blijft er voor een goed rendement maar één optie over en dat is de verkoop aan een ander bedrijf, de ‘strategic sale’. Bij voorkeur aan een buitenlandse onderneming, want die betaalt meer dan die zuinige Nederlandse bedrijven.
Deze opkopende, vaak grotere ondernemingen zijn overnamefabrieken die onmiddellijk het zojuist verworven bedrijf uit elkaar trekken. Die productkennis en verdere ontwikkeling borgen en overbrengen naar eigen labs en de verkoop het bestaande kanaal in duwen. Alles bij elkaar blijven er uiteindelijk een paar arbeidsplaatsen over in Nederland.
Met andere woorden, door de kapitaalsfinanciering het exclusieve domein te maken van participatiemaatschappijen zullen er maar weinig innovatieve, jonge bedrijven in Nederland tot volle wasdom kunnen komen. Dat is een belangrijke reden waarom Nederland steeds verder achteropraakt in de ontwikkeling van de kenniseconomie. De Nederlandse overheid staat hierin machteloos omdat zij destijds toestond dat de Amsterdamse beurs zelf overgenomen werd. We weten nu met welke gevolgen.
De bovenstaande tekst is uit een column van het FD: klik hier om naar het originele bericht te gaan.
Loading ...
Reactieformulier